Δεν είναι λίγες οι φορές που οι αγώνες και οι προπονήσεις των παιδιών πέφτουν την ίδια μέρα, ακόμα και την ίδια ώρα. Άλλες φορές, ένα παιδί θέλει απλώς να μείνει στο γήπεδο για να δει το αδερφάκι του. Πού μπαίνουν τα όρια και πώς το διαχειρίζεσαι; Όποιος έχει δουλέψει σε ακαδημία, ξέρει. Τα αδέρφια είναι πάντα μια ξεχωριστή ιστορία. Και ειδικά τις μέρες των αγώνων, το γήπεδο γίνεται μικρό για να χωρέσει τις αγωνίες όλων.
- Η πρόκληση: Όταν το γήπεδο χωράει μόνο έναν MVP
- Τι δούλεψε στο δικό μου γήπεδο
- 1. Ξεκάθαρο πρόγραμμα – από την αρχή
- 2. Μοιρασμένη προσοχή – όχι μόνο στο γήπεδο
- 3. Εναλλαγή ρόλων – όλοι MVP για μια μέρα
- 4. Συζήτηση στα ίσια – χωρίς ωραιοποιήσεις
- Σύγχρονα μέσα, παλιά λογική.
- Αν όλοι ξέρουν τους κανόνες, η δουλειά γίνεται πιο εύκολα.
Η πρόκληση: Όταν το γήπεδο χωράει μόνο έναν MVP
Δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από το να βλέπεις δύο αδέρφια να περιμένουν το ίδιο χειροκρότημα. Ο ένας παίζει, ο άλλος κοιτάει. Ο ένας σκοράρει, ο άλλος βαριέται στον πάγκο. Κι οι γονείς στη μέση, να προσπαθούν να μοιράσουν το χρόνο, το βλέμμα, το χειροκρότημα.
Έχω δει παιδιά να φεύγουν με σκυμμένο κεφάλι, όχι γιατί έχασαν, αλλά γιατί ένιωσαν «λιγότερα» από το αδερφάκι τους. Κι έχω δει γονείς να τρέχουν από το ένα γήπεδο στο άλλο, να μην προλαβαίνουν να χαρούν τίποτα.
Τι δούλεψε στο δικό μου γήπεδο
Το θέμα δεν λύνεται με γενικούς κανόνες. Λύνεται με σωστή οργάνωση και με το να ξέρουν όλοι τι ισχύει από πριν.
1. Ξεκάθαρο πρόγραμμα – από την αρχή
Όταν ξέρω ότι στην ομάδα έχω αδέρφια, φροντίζω να ενημερώσω τους γονείς νωρίς για τις ώρες των αγώνων. Δεν το αφήνω τελευταία στιγμή. Αν μπορώ, προσπαθώ να μην πέφτουν τα παιχνίδια τους ακριβώς την ίδια ώρα. Δεν γίνεται πάντα, αλλά όταν γίνεται, γλιτώνω γκρίνια και παρεξηγήσεις.
2. Μοιρασμένη προσοχή – όχι μόνο στο γήπεδο
Στην προπόνηση, δίνω χώρο και στα δύο παιδιά. Ακόμα κι αν το ένα είναι πιο ταλαντούχο, το άλλο χρειάζεται να νιώσει ότι ανήκει. Τις μέρες των αγώνων, ζητάω από τους γονείς να μοιράσουν το χειροκρότημα. Μια φορά για τον έναν, την άλλη για το αδερφάκι. Δεν είναι εύκολο, αλλά όταν το κάνεις συνήθεια, τα παιδιά το νιώθουν.
3. Εναλλαγή ρόλων – όλοι MVP για μια μέρα
Στα μικρά τμήματα, φροντίζω να παίρνουν όλα τα παιδιά χρόνο συμμετοχής. Δεν με νοιάζει το σκορ, με νοιάζει να φύγουν όλοι με χαμόγελο. Αν ένα αδερφάκι έπαιξε λιγότερο σήμερα, την επόμενη φορά του δίνω παραπάνω χρόνο. Το λέω και στους γονείς: «Σήμερα ο μεγάλος, την άλλη Κυριακή ο μικρός». Έτσι, κανείς δεν νιώθει παραμελημένος.
Η αξία της συμμετοχής μετριέται σε χαμόγελα, όχι σε λεπτά παιχνιδιού
4. Συζήτηση στα ίσια – χωρίς ωραιοποιήσεις
Όταν βλέπω ότι υπάρχει ζήλια ή στεναχώρια, το συζητάω ανοιχτά με τα παιδιά. Τους εξηγώ ότι το γήπεδο έχει χώρο για όλους, αλλά όχι πάντα την ίδια στιγμή. Τους λέω ιστορίες από τότε που έπαιζα κι εγώ με τον αδερφό μου. Το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το βόλεϊ, δεν είναι μόνο νίκες. Είναι και το να μάθεις να περιμένεις τη σειρά σου.
Σύγχρονα μέσα, παλιά λογική.
Δεν θα πω ψέματα: παλιά, έγραφα τα προγράμματα σε χαρτάκια και τα έχανα. Τώρα, με το MyTeam, έχω όλα τα ονόματα, τα αδέρφια, τα τμήματα, τις ώρες, σε μια οθόνη. Όταν πρέπει να αλλάξω ώρα σε κάποιον, το κάνω με δυο κινήσεις και ενημερώνονται όλοι.
Δεν ψάχνω πια σε δέκα διαφορετικά chat ποιος παίζει πού. Μου λύνει τα χέρια, ειδικά όταν οι γονείς αγχώνονται για το πώς θα προλάβουν και τα δύο παιδιά. Έτσι, μένει περισσότερος χρόνος για το πραγματικό παιχνίδι.
Αν όλοι ξέρουν τους κανόνες, η δουλειά γίνεται πιο εύκολα.
Αυτά είχα να μοιραστώ. Όχι γιατί τα ξέρω όλα, αλλά γιατί τα έζησα. Και κάθε φορά που βλέπω δύο αδέρφια να φεύγουν αγκαλιασμένα, ξέρω ότι κάτι κάναμε σωστά.
