Μέσα ή Έξω; Πώς Αντιμετωπίζουμε τις Χειμερινές Προπονήσεις στην Ελλάδα Χωρίς να Τρελαθούμε

Η πρώτη ανάσα στο γήπεδο, μες στον χειμώνα

Πέρυσι τέτοια εποχή, έφτασα στο γήπεδο πριν τις έξι. Σκοτάδι, ψιλόβροχο, ο αέρας να κόβει το πρόσωπο. Τα φώτα άναψαν, τα πρώτα παιδιά έφτασαν τυλιγμένα με φούτερ και σκούφους. Ένας πατέρας με ρώτησε: Θα κάνουμε έξω σήμερα; Τον κοίταξα, χαμογέλασα. Φυσικά, έχει μονάχα λίγο κρύο. Αλλά μέσα μου ήξερα: κάθε χειμώνας είναι μια καινούργια μάχη. Για τα παιδιά, για τους γονείς, για εμάς.

Η πραγματική πρόκληση

Δεν είναι μόνο το κρύο. Είναι το πρόγραμμα που τινάζεται στον αέρα όταν βρέχει. Είναι τα γήπεδα που πλημμυρίζουν, οι κλειστές εγκαταστάσεις που δεν φτάνουν για όλους, τα παιδιά που αρρωσταίνουν, οι γονείς που ανησυχούν. Είναι και η ψυχολογία: όταν έξω έχει μαύρα σύννεφα, το να κρατήσεις το κέφι ζωντανό θέλει τέχνη. Και, αλήθεια, δεν υπάρχει μαγική συνταγή. Υπάρχει μόνο πείρα, πείσμα και λίγη τρέλα.

Τι δούλεψε για μένα – και τι όχι

1. Το έξω δεν είναι εχθρός – είναι σχολείο

Όσο μπορώ, κρατάω τα παιδιά έξω. Δεν φοβάμαι το κρύο, φοβάμαι τη συνήθεια στη ζεστασιά. Φυσικά, δεν μιλάω για ακραία καιρικά φαινόμενα. Αν έχει καταιγίδα, πάμε μέσα. Αλλά στο ψιλόβροχο, στο κρύο, στον αέρα – εκεί μαθαίνεις να αντέχεις. Εκεί το παιδί καταλαβαίνει ότι ο αθλητισμός μας δυναμώνει και μας κάνει πιο ανθεκτικούς.

2. Προσαρμογή, όχι ακύρωση

Όταν ο καιρός δεν βοηθά, δεν ακυρώνω. Αλλάζω το πρόγραμμα. Κάνω μικρότερες ομάδες, πιο σύντομες προπονήσεις, περισσότερη έμφαση στη φυσική κατάσταση, στα παιχνίδια με σώμα. Αν έχουμε κλειστό, το μοιραζόμαστε – μισή ώρα μπάσκετ, μισή ώρα ενδυνάμωση. Αν δεν έχουμε, βρίσκω μια γωνιά, ένα υπόστεγο, ακόμα και το διάδρομο του σχολείου. Το θέμα είναι να μη χαθεί η επαφή, να μη σπάσει η ρουτίνα.

3. Επικοινωνία με τους γονείς – η μισή προπόνηση

Οι γονείς φοβούνται το κρύο περισσότερο από τα παιδιά. Το ξέρω, το έζησα και σαν πατέρας. Εξηγώ πάντα τι κάνουμε, γιατί το κάνουμε και πότε σταματάμε. Δεν αφήνω να δημιουργούνται παρεξηγήσεις. Ένα μήνυμα το πρωί, μια ενημέρωση το βράδυ, μια κουβέντα στο τέλος της προπόνησης. Όταν ο γονιός νιώθει ότι τον σέβεσαι, σε εμπιστεύεται.

Η εμπιστοσύνη των γονέων χτίζεται με μικρές, σταθερές γέφυρες επικοινωνίας.

4. Εναλλακτικές λύσεις – το μυαλό να δουλεύει

Δεν φοβάμαι να αλλάξω το πλάνο. Έχω έτοιμες ασκήσεις για μέσα, για έξω, για μικρούς χώρους. Μερικές φορές, κάνουμε προπόνηση χωρίς μπάλα – μόνο με το σώμα, με σκοινάκια, με παιχνίδια ισορροπίας. Άλλες φορές, βάζω τα παιδιά να δουλέψουν σε ζευγάρια, να κάνουν διατάσεις, να μάθουν σωστή αναπνοή. Το χειμώνα, ο προπονητής φαίνεται από το πόσο γρήγορα προσαρμόζεται, όχι από το πόσο φωνάζει.

Πού με βοηθά το MyTeam – χωρίς να χάνω την ψυχραιμία μου

Ο χειμώνας αποδιοργανώνει. Αλλαγές, ακυρώσεις, γονείς που ρωτούν, παιδιά που λείπουν. Εμένα το MyTeam με σώζει όταν πρέπει να ενημερώσω όλους με ένα μήνυμα, χωρίς να ψάχνω σε δέκα διαφορετικά chat. Δεν χάνω χρόνο να εξηγώ τα ίδια και τα ίδια. Μου λύνει τα χέρια με τις παρουσίες – ξέρω ποιος ήρθε, ποιος λείπει, ποιος χρειάζεται έξτρα προσοχή. Δεν είναι μαγικό ραβδί, αλλά μου αφήνει χώρο να κάνω αυτό που αγαπώ: να είμαι με τα παιδιά, όχι με τα χαρτιά.

Στο τέλος της μέρας…

Το ξέρω καλά: ο χειμώνας στην Ελλάδα δεν είναι Σκανδιναβία, αλλά δεν είναι και χαλαρός. Θέλει κόπο, θέλει φαντασία, θέλει να μη φοβάσαι να λερωθείς. Το παιδί που θα μάθει να παίζει και με λάσπη, και με κρύο, και με ήλιο, θα μάθει να αντέχει και στη ζωή.

Καλή δύναμη σε όλους! Ο χειμώνας περνάει, η ομάδα μένει.