Έφηβοι και αθλητισμός είναι ένας δύσκολος συνδυασμός στις μέρες μας. Πέρυσι τέτοια εποχή, ήμουν στα αποδυτήρια μετά από μια δύσκολη προπόνηση. Τα μικρά είχαν φύγει, έμειναν μόνο οι μεγάλοι – Γυμνάσιο και πάνω. Κάθονταν σιωπηλοί, με τα κινητά στα χέρια, τα μάτια χαμηλωμένα. Κανείς δεν μιλούσε για τον αγώνα του Σαββάτου. Κανείς δεν ρώτησε ποιος θα ξεκινήσει βασικός. Μόνο ειδοποιήσεις, βίντεο, μηνύματα.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα: το να κρατήσεις έναν έφηβο στο γήπεδο σήμερα, θέλει άλλα κόλπα απ’ ό,τι παλιά.
Πίεση και απομάκρυνση από το γήπεδο
Δεν είναι ότι δεν αγαπάνε το άθλημα. Το βλέπω στα μάτια τους όταν μπαίνουν στο παρκέ ή στο χορτάρι. Αλλά ο κόσμος τους τραβάει από παντού: διάβασμα, φροντιστήρια, φίλοι, οθόνες. Το γήπεδο γίνεται συχνά το πρώτο που κόβουν όταν ζορίζουν τα πράγματα.
Και το χειρότερο; Δεν το λένε. Απλώς αρχίζουν να λείπουν. Μία, δύο, τρεις φορές. Μετά, χάνονται.
Έφηβοι στα αποδυτήρια: πώς κρατάς τα μεγαλύτερα παιδιά μέσα στο παιχνίδι
Το έζησα με τον Γιάννη, καλό παιδί, δυνατός αμυντικός. Ξαφνικά άρχισε να χάνει προπονήσεις. Τον ρώτησα, μου είπε «διάβασμα». Ήξερα όμως ότι δεν ήταν μόνο αυτό. Το ίδιο και η Μαρία στο βόλεϊ, ο Πέτρος στο μπάσκετ. Όλοι το ίδιο μοτίβο.
Τι δούλεψε τελικά
- Αλλαγή επικοινωνίας: Σταμάτησα να τους βλέπω σαν «παιδιά». Τους έδωσα ρόλο. Τους έβαλα να βοηθήσουν τους μικρότερους, να οργανώσουν το ζέσταμα, να φτιάξουν playlist για την προπόνηση. Τους ρώτησα τι θέλουν να δουλέψουμε, τι τους δυσκολεύει. Τους έδωσα φωνή.
- Ευελιξία στο πρόγραμμα: Έκανα το πρόγραμμα πιο ευέλικτο. Δεν γίνεται να ζητάς από έναν έφηβο να είναι κάθε μέρα στο γήπεδο, όταν έχει διαγώνισμα ή φροντιστήριο. Βρήκαμε μαζί ποιες μέρες μπορούν να έρχονται, χωρίς να νιώθουν τύψεις. Καλύτερα τρεις προπονήσεις με ψυχή, παρά πέντε με μισή καρδιά.
- Προσωπικοί στόχοι: Έβαλα στόχους που να τους αφορούν. Όχι μόνο το σκορ ή τη θέση στην ομάδα. Αλλά να βελτιώσουν κάτι δικό τους – το σουτ, την ταχύτητα, το ρόλο τους στην ομάδα. Τους έδειξα ότι δεν είναι μόνο για να γεμίζουν το ρόστερ. Είναι σημαντικοί.
Η τεχνολογία ως σύμμαχος
Εδώ το MyTeam με έχει σώσει. Όχι γιατί μου κάνει τη δουλειά πιο «μοντέρνα», αλλά γιατί μου δίνει χρόνο. Δεν ψάχνω χαρτιά, παρουσίες, μηνύματα. Όλα μαζεμένα.
Έτσι μπορώ να ασχοληθώ με το να μιλήσω στον Γιάννη, να δω αν η Μαρία είναι καλά, να στείλω ένα μήνυμα στον Πέτρο όταν λείπει – όχι για να τον μαλώσω, αλλά για να του πω ότι τον περιμένω. Αυτές οι μικρές κινήσεις κρατάνε τα παιδιά κοντά. Το MyTeam δεν είναι το γήπεδο, αλλά μου αφήνει χώρο να είμαι εκεί όταν με χρειάζονται.
Η σημασία της ειλικρίνειας και της παρουσίας
Κάτι τελευταίο: οι έφηβοι μυρίζονται το ψέμα. Αν δεν σε νιώσουν δίπλα τους, αν δεν δουν ότι τους ακούς, θα φύγουν. Το γήπεδο θυμάται ποιος έμεινε μέχρι το τέλος. Και στο τέλος της μέρας, αυτό μετράει. Όχι ποιος έγραψε τη μεγαλύτερη αναφορά ή ποιος έκανε το πιο ωραίο post. Αλλά ποιος έμεινε στην προπόνηση, ποιος έβαλε πλάτη για την ομάδα.
Αυτό προσπαθώ κάθε μέρα. Να κρατήσω τα παιδιά στο παιχνίδι. Με ιδρώτα, με κουβέντα, με εμπιστοσύνη. Και με λίγη βοήθεια εκεί που χρειάζεται – για να μη χαθεί κανείς στη διαδρομή.
