Πέρυσι, τέτοιες μέρες, θυμάμαι να στέκομαι στην άκρη του γηπέδου με το καπέλο κατεβασμένο και τη σφυρίχτρα στο στόμα. Τα παιδιά γελούσαν, οι γονείς έφερναν κουλουράκια και σοκολάτες, κι εγώ προσπαθούσα να κρατήσω το πρόγραμμα χωρίς να γίνει το γήπεδο… πανηγύρι.
Κάθε χρόνο τα ίδια: γιορτινά τουρνουά, φιλικά παιχνίδια, χαμόγελα, αλλά και άγχος. Όχι μόνο για εμάς τους προπονητές, αλλά και για τις οικογένειες. Ποιος θα φέρει τα παιδιά, ποιος θα φτιάξει τα γλυκά, ποιος θα θυμηθεί τις στολές, ποιος θα βρει χρόνο για όλα.
Το άγχος δεν είναι μόνο δικό μας
Το ξέρω καλά: όταν πλησιάζουν οι γιορτές, το άγχος δεν το κουβαλάει μόνο ο προπονητής. Το κουβαλάει και η μάνα που δουλεύει μέχρι αργά, ο πατέρας που ψάχνει να βρει μεταφορικό, το παιδί που θέλει να παίξει αλλά φοβάται μην ξεχάσει κάτι.
Το γήπεδο γεμίζει φωνές, αλλά πίσω από κάθε φωνή υπάρχει μια μικρή ανησυχία. Θα προλάβουμε; Θα τα έχουμε όλα έτοιμα; Θα περάσουν καλά τα παιδιά ή θα τρέχουμε τελευταία στιγμή;
Τι δούλεψε στην πράξη
Δεν θα πω ψέματα: τα πρώτα χρόνια, όλα γίνονταν στο πόδι. Λίστες στο χαρτί, τηλέφωνα, μηνύματα, χαμός. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι αν δεν βάλεις τάξη, το γιορτινό τουρνουά γίνεται αγγαρεία. Αυτά που με έσωσαν, τα μοιράζομαι:
Όταν μοιράζεσαι την ευθύνη, χτίζεις αίσθηση κοινότητας και συμμετοχής.
- Ξεκάθαρο πρόγραμμα, από νωρίς. Όσο πιο νωρίς ξέρουν όλοι τι ώρα, πού και πώς, τόσο λιγότερα τα νεύρα. Στέλνω το πρόγραμμα στους γονείς τουλάχιστον μία εβδομάδα πριν. Όχι με γενικότητες — συγκεκριμένη ώρα, συγκεκριμένο σημείο συνάντησης, τι πρέπει να φέρει ο καθένας.
- Μοίρασμα ρόλων. Δεν γίνεται να τα κάνεις όλα μόνος. Ζητάω από τους γονείς να βοηθήσουν: άλλος φέρνει νερά, άλλος φρούτα, άλλος βγάζει φωτογραφίες. Τα παιδιά, αν είναι μεγαλύτερα, βοηθούν στο στήσιμο ή στο μάζεμα. Έτσι νιώθουν όλοι μέρος της ομάδας.
- Απλά πράγματα, χωρίς υπερβολές. Δεν χρειάζεται να γίνει το τουρνουά… γάμος. Λίγα, καλά, και με αγάπη. Ένα μικρό δωράκι για κάθε παιδί, μια ομαδική φωτογραφία, ένα ζεστό χειροκρότημα. Αυτά μένουν.
- Επικοινωνία χωρίς φασαρία. Εδώ, να πω την αλήθεια, με έχει σώσει το MyTeam. Δεν ψάχνω πια σε δέκα διαφορετικά chat ποιος έφερε τι, ποιος λείπει, ποιος άλλαξε ώρα. Όλα μαζεμένα, καθαρά, χωρίς να χάνω χρόνο. Έτσι, όταν έρθει η μέρα του τουρνουά, ξέρω ότι όλοι έχουν ενημερωθεί και κανείς δεν θα τρέχει τελευταία στιγμή.
Η ουσία δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά η στιγμή
Στο τέλος της μέρας, αυτό που μένει δεν είναι ποιος κέρδισε ή ποιος έβαλε τα περισσότερα γκολ. Είναι το χαμόγελο του παιδιού, η αγκαλιά της ομάδας, το βλέμμα του γονιού που νιώθει περήφανος.
Ο αθλητισμός δεν είναι Excel, είναι ιδρώτας και ψυχή. Τα γιορτινά τουρνουά είναι η ευκαιρία να το θυμηθούμε όλοι — και να περάσουμε καλά, χωρίς να μας πνίγει το άγχος.
Αν κάτι έχω μάθει τόσα χρόνια, είναι πως όταν μοιράζεσαι το βάρος, το γήπεδο γίνεται γιορτή. Και τότε, όλοι —παιδιά, γονείς, προπονητές— φεύγουμε με γεμάτη καρδιά.
