Πέρυσι τέτοια εποχή, ένα βράδυ του Νοέμβριου βρήκε τον προπονητή μόνο στο γραφείο της ακαδημίας. Τα φώτα του γηπέδου είχαν σβήσει, το χορτάρι μύριζε βρεγμένο χώμα και η μέρα είχε φτάσει στο τέλος της. Τα παιδιά είχαν φύγει, οι γονείς είχαν πάρει τον δρόμο για το σπίτι και εκείνος έμεινε με μια κούπα καφέ και ένα παλιό τετράδιο ανοιχτό μπροστά του — όχι για λογαριασμούς, όχι για αναφορές, αλλά για τον δικό του μίνι απολογισμό. Αυτόν που δεν γράφεται για κανένα Δ.Σ., αλλά για να αξιολογήσει την πορεία του μέχρι τώρα αλλά και να προετοιμαστεί για το τι ακολουθεί.
Στην αρχή όλα μοιάζουν να τρέχουν γρήγορα: εγγραφές, νέα παιδιά, νέες συνήθειες, επανεκκινήσεις, ενθουσιασμός. Ύστερα έρχεται ο Νοέμβρης, μαζί με τις πρώτες παγωνιές και τις πρώτες αμφιβολίες, κι αν δεν κάνεις μια μικρή παύση, σε βρίσκουν οι γιορτές και διαπιστώνεις ότι έχεις ήδη μείνει πίσω – οι ρυθμοί είναι πιο αργοί από ότι περίμενες και υπάρχουν ακόμα προβλήματα που δεν έχουν λυθεί. Κ κάπως έτσι, ο Γενάρης σε πιάνει απροετοίμαστο: να τρέχεις να προλάβεις, να προσπαθείς να μαζέψεις αυτά που ξέφυγαν επειδή δεν πρόλαβες να τα δεις στην ώρα τους.
Ο πραγματικός απολογισμός
Ο μίνι απολογισμός του Νοέμβρη δεν είναι μια λογιστική καταγραφή· είναι ένας καθρέφτης της ακαδημίας. Δεν χρειάζεται Excel, ούτε πίνακες, ούτε μεγάλα λόγια. Χρειάζεται μόνο το θάρρος να κοιτάξεις στα μάτια την καθημερινότητα: ποια τμήματα άντεξαν στον ρυθμό, ποια παιδιά χάρηκαν πραγματικά την προπόνηση, ποια βαρέθηκαν ή σταμάτησαν να έρχονται χωρίς ενημέρωση. Είναι και η στιγμή που ξαναθυμάσαι ποιοι προπονητές αντεπεξήλθαν, ποιοι χρειάστηκαν παραπάνω στήριξη, πού κύλησε ομαλά η χρονιά και πού άρχισαν να συσσωρεύονται μικροπροβλήματα, που αν δεν αντιμετωπιστούν γίνονται βουνό.
Όλα αυτά δεν φαίνονται στα νούμερα. Είναι η ουσία. Και η πραγματική αξία μιας ακαδημίας ακούγεται μόνο όταν κάτσεις πραγματικά ήσυχα — σαν εκείνες τις νύχτες που το γήπεδο μένει άδειο, αλλά γεμάτο από όσα έγιναν μέσα στη μέρα.
Οι ενδείξεις που προειδοποιούν πριν γίνουν προβλήματα
Μια ακαδημία δεν χάνει παιδιά ξαφνικά· τα χάνει σταδιακά. Από μικρές παύσεις στις προπονήσεις, από μια δυσαρέσκεια που δεν αναφέρθηκε, από προπονήσεις όπου το παιδί δεν ενσωματώθηκε , από αλλαγές του προγράμματος που χάθηκαν κάπου ανάμεσα σε μηνύματα και χαρτιά. Ούτε τα οικονομικά προβλήματα εμφανίζονται απότομα: αρχίζουν από μια καθυστερημένη συνδρομή που μετά γίνονται δύο και στο τέλος γίνονται ο κανόνας. Και όλα αυτά ενώ ο προπονητής τρέχει για τα καθημερινά και δεν προλαβαίνει να δει τη μεγάλη εικόνα.
Ο μίνι απολογισμός σου αποκαλύπτει αυτή τη μεγάλη εικόνα. Και δεν είναι για να κάνεις κριτική αλλά για να πάρεις μία ανάσα και να δεις τα πράγματα πιο καθαρά.
Η τεχνολογία είναι απαραίτητος συμπαίκτης
Κάποτε η ατελείωτη χαρτούρα, οι ανακοινώσεις που χάνονταν ανάμεσα στις άλλες και τα συνεχόμενα διαφορετικά μηνύματα σε Viber και Messenger δημιουργούσαν σύγχυση που αντλούσε την ενέργεια του συλλόγου πιο πολύ από την κούραση των προπονήσεων. Ήταν σα να κάνεις προπόνηση σε γήπεδο με λακκούβες: πάντα κάπου σκοντάφτεις.
Εδώ είναι που η τεχνολογία αποδεικνύει την αξία της — και δεν είναι μόδα, αλλά ανάγκη. Εφαρμογές όπως το MyTeam δεν ενσωματώνονται στη λειτουργία του συλλόγου για να αντικαταστήσουν κάποιον· αλλά για να κάνουν τη δουλειά του πιο εύκολη. Προπονήσεις, απουσίες, αλλαγές, οικονομικά — όλα σε ένα μέρος, ξεκάθαρα, χωρίς παρανοήσεις. Είναι σαν να έχεις κάποιον που φροντίζει για τα “μικρά” , ώστε εσύ να μπορείς απερίσπαστος να κάνεις τη “σημαντική” δουλειά: να είσαι στο γήπεδο και όχι κάτω από έναν σωρό χαρτιά.
Το τέλος του ημιχρόνου και η έναρξη της επόμενης περιόδου
Ο Νοέμβρης είναι ο μήνας που χωρίζει τη χρονιά στη μέση· δεν είναι το τέλος, αλλά είναι μια ευκαιρία για ανασκόπηση. Πριν τις γιορτές, πριν αρχίσει ο χειμώνας να βαραίνει, πριν ο ενθουσιασμός να δώσει τη θέση του στη ρουτίνα, ο μίνι απολογισμός γίνεται η πράξη που καθαρίζει το μυαλό και ανοίγει χώρο για το επόμενο βήμα.
Στο τέλος, το σημαντικό είναι ένα: δεν μετράει ποιος έγραψε την πιο εντυπωσιακή αναφορά. Μετράει ποιος έμεινε στην προπόνηση. Ποιος συνέχισε να παλεύει όταν το γήπεδο άδειασε. Ποιος είδε καθαρά όχι μόνο τα λάθη, αλλά και τις μικρές νίκες της χρονιάς.
Γιατί, χωρίς να ξεπεράσεις τα όρια σου, δεν καταφέρνεις τίποτα. Κι αυτό, το γήπεδο το ξέρει.
