Η ομαδικότητα και η συνεργασία ξεκινούν από το σπίτι (και όχι μόνο στα γήπεδα)

Είναι ένα συνηθισμένο απόγευμα, βρισκόμαστε σε ένα φανάρι στη Βούλα και τα παιδιά πίσω τσακώνονται για το ποιος θα διαλέξει μουσική. Στο κάθισμα του συνοδηγού, μια σακούλα με βρεγμένες φόρμες και κάλτσες που δεν ταιριάζουν. Κοιτάζω το ρολόι, σκέφτομαι τι θα φάμε το βράδυ, αν έχω βάλει τα κολυμβητικά της μικρής και αν ο μεγάλος θυμήθηκε τα παπούτσια του ποδοσφαίρου. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, αναρωτιέμαι: πώς γίνεται να μιλάμε στα παιδιά για ομαδικότητα και συνεργασία, όταν στο σπίτι μας επικρατεί ένα μικρό χάος;

Για όσους τρέχουν (και δεν φτάνουν):

• Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να χτίσεις ομαδικότητα στο σπίτι.
• Οι μικρές στιγμές μετρούν περισσότερο από τα μεγάλα σχέδια.
• Κανείς δεν τα προλαβαίνει όλα. Και αυτό είναι εντάξει.

Η ομαδικότητα δεν είναι μόνο για το γήπεδο

Συχνά ακούμε για ομαδικό πνεύμα στα αθλήματα, αλλά η αλήθεια είναι πως το σπίτι είναι το πρώτο μας γήπεδο. Εκεί μαθαίνουμε να μοιραζόμαστε, να βοηθάμε, να κάνουμε πίσω όταν χρειάζεται. Δεν χρειάζεται να οργανώσουμε οικογενειακά συμβούλια ή να φτιάξουμε πίνακες καθηκόντων (αν και, μεταξύ μας, τα έχω δοκιμάσει και αυτά – με αυτοκόλλητα, φυσικά).

Μερικές φορές, αρκεί να πούμε ευχαριστώ που μάζεψες τα παπούτσια σου ή χάρηκα που βοήθησες την αδερφή σου με τα μαθηματικά.

Μικρές στιγμές, μεγάλη αξία

Θυμάμαι μια μέρα που είχαμε αργήσει για την προπόνηση. Η μικρή είχε ξεχάσει το σκουφάκι της, ο μεγάλος γκρίνιαζε για το φαγητό. Αντί να φωνάξω (αν και το σκέφτηκα), σταμάτησα για δέκα δευτερόλεπτα και τους είπα: Πάμε να το κάνουμε μαζί, σαν ομάδα. Εγώ βρίσκω το σκουφάκι, εσύ φέρνεις το νερό, εσύ βάζεις τα παπούτσια. Δεν άλλαξε ο κόσμος, αλλά για λίγο ένιωσα ότι λειτουργήσαμε σαν μικρή ομάδα. Και αυτό, εκείνη τη μέρα, ήταν αρκετό.

Όταν όλα πάνε στραβά (και πάλι μαζί είμαστε)

Υπάρχουν μέρες που τίποτα δεν βγαίνει όπως το θέλεις. Το φαγητό καίγεται, τα παιδιά τσακώνονται, το κινητό χτυπάει ασταμάτητα. Εκείνες τις στιγμές, το μόνο που σώζει την κατάσταση είναι να γελάσουμε με τα χάλια μας. Να πούμε σήμερα δεν τα καταφέραμε, αύριο πάλι. Να αγκαλιαστούμε, να φάμε τοστ αντί για μακαρόνια, να αφήσουμε τα πιάτα για το πρωί. Η ομαδικότητα δεν είναι να τα κάνουμε όλα τέλεια, αλλά να είμαστε μαζί και στα εύκολα και στα δύσκολα.

Η αληθινή ομαδικότητα φαίνεται όταν το τέλειο δίνει τη θέση του στο μαζί.

Μικρά rituals που φέρνουν κοντά

• Δέκα λεπτά κουβέντα στο αυτοκίνητο, χωρίς κινητά. Ρωτάω τι σου άρεσε σήμερα; αντί για πώς πήγε η προπόνηση;.
• Ένα ζεστό ρόφημα μετά το μπάνιο, όλοι μαζί στην κουζίνα, ακόμα κι αν το σπίτι μοιάζει με πεδίο μάχης.
• Μια μικρή βόλτα στη γειτονιά, χωρίς πρόγραμμα, απλώς για να πάρουμε αέρα.
• Αυτοκόλλητα στο ψυγείο για κάθε μικρή «νίκη» της ημέρας (όχι μόνο για τους βαθμούς ή τα γκολ, αλλά και για το σήμερα βοήθησα χωρίς να μου το ζητήσουν).

Όταν νιώθεις ότι δεν τα προλαβαίνεις όλα

Να σου πω κάτι; Κανείς δεν τα προλαβαίνει όλα. Ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε οι μαμάδες που βλέπεις στο Instagram με τα τέλεια ταπεράκια. Η ομαδικότητα στο σπίτι δεν χτίζεται με μεγάλες δηλώσεις, αλλά με μικρές πράξεις. Με το να ζητάμε βοήθεια, να δεχόμαστε τα λάθη μας, να δίνουμε χώρο στα παιδιά να δοκιμάσουν και να αποτύχουν. Και να θυμόμαστε ότι, στο τέλος της μέρας, αυτό που μένει είναι το μαζί.

Κλείνοντας…

Σήμερα, στα φώτα της Βούλας, με τα παιδιά να γελάνε για κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ, σκέφτηκα πως ίσως αυτό είναι η ομαδικότητα: να είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλον, ακόμα κι όταν όλα γύρω μας τρέχουν. Να βρίσκουμε χαρά στις μικρές στιγμές, να συγχωρούμε τον εαυτό μας για όσα δεν προλάβαμε, να συνεχίζουμε να προσπαθούμε. Και αύριο, πάλι από την αρχή – με βρεγμένες φόρμες, χαμένες κάλτσες και μια μικρή ελπίδα ότι, τελικά, κάτι κάνουμε σωστά.

Γιατί, στο τέλος, το σπίτι μας είναι η πρώτη και πιο σημαντική ομάδα που θα ανήκουμε ποτέ.