Μια προπόνηση Νοεμβρίου:
Πέρυσι, τέτοια εποχή, μια προπόνηση στίβου άφησε πίσω της κάτι περισσότερο από κούραση.
Νοέμβρης. Ψιλόβροχο. Ο στίβος σκοτεινός στις άκρες, στους προβολείς να φαίνονται οι πρώτες σταγόνες της βροχής.
Τα παιδιά έτρεχαν ανάμεσα σε λακκούβες και λάσπες, γελούσαν, ξανασηκώνονταν μετά από κάθε γλίστρημα.
Μια συνηθισμένη σκηνή — μέχρι να κοιτάξει κανείς λίγο πιο δίπλα.
Εκεί, τρεις γονείς περίμεναν.
Στο βλέμμα τους φαινόταν το γνώριμο σε όλους άγχος : χρόνος συμμετοχής, άγχος για την επόμενη συνάντηση, οικονομικές εκκρεμότητες, μικρές απορίες που γίνονται μεγάλες όταν δεν απαντηθούν.
Η προπόνηση συνέχιζε, αλλά ο αέρας γύρω από τον στίβο είχε ήδη αλλάξει.
Το άτυπο τετ-α-τετ των γονιών με τον προπονητή
Σε κάθε ακαδημία στίβου, οι γονείς είναι ο αόρατος διάδρομος δίπλα στα κουλουάρ.
Χωρίς αυτούς, δεν υπάρχει ομάδα.
Αλλά όταν η ένταση περνάει τις κερκίδες και μπαίνει στο ταρτάν, η ενέργεια χαλάει πριν καν ξεκινήσει το ζέσταμα.
Οι περισσότεροι γονείς δεν είναι θυμωμένοι.
Είναι φοβισμένοι.
Φοβούνται μήπως το παιδί τους «μείνει πίσω», μήπως δεν συμμετάσχει στην ομάδα σκυταλοδρομίας, μήπως χάσουν μία συνάντηση επειδή δεν ενημερώθηκαν σωστά.
Ο φόβος τους μετατρέπεται σε πίεση.
Και η πίεση, αν δεν αντιμετωπιστεί, γίνεται δυσφορία.
Η ισορροπία είναι λεπτή:
αν αυτή η ένταση περάσει στην προπόνηση, ο στίβος χάνει την ουσία του — και τα παιδιά χάνουν τη χαρά τους.
Όταν η ενημέρωση γίνεται αγώνας μετ’ εμποδίων
Κάθε σύλλογος στίβου έχει ζήσει το ίδιο σενάριο:
- ένα παιδί δεν ενημερώθηκε για αλλαγή ώρας,
- ένας γονιός δεν κατάφερε να επικοινωνήσει με τον προπονητή,
- μία συνάντηση μπήκε στο πρόγραμμα αλλά χάθηκε τελείως στα μηνύματα,
- οι λίστες με τις εκκρεμότητες των πληρωμών έμειναν θαμμένες κάτω από ένα σωρό χαρτιά.
Τίποτα από αυτά δεν κρατάει μόνο λίγα δευτερόλεπτα στο χρονόμετρο.
Κοστίζουν λεπτά, ώρες, μέρες και — το χειρότερο — εμπιστοσύνη.
Κι όταν χαθεί η εμπιστοσύνη, δεν υπάρχει επιστροφή.
Η αναγκαιότητα της τεχνολογίας
Χρειάστηκε χρόνος αλλά τελικά οι σύλλογοι κατάλαβαν κάτι απλό:
η ενημέρωση δεν γίνεται πια με χαρτάκια και Viber.
Δεν γίνεται να χάνονται ώρες προπόνησης επειδή «το μήνυμα δεν έφτασε».
Ούτε να γεμίζουν τα γραφεία με σημειώσεις που καταλήγουν να εξαφανίζονται.
Σε αυτό, όπως και σε πολλά ακόμα θέματα, εφαρμογές όπως το MyTeam, δίνουν την λύση.
Όχι σαν «νέο κόλπο», αλλά σαν απαραίτητο εργαλείο που δίνει ανάσα σε συλλόγους που πνίγονται στη μικροδιαχείριση.
Ένα μήνυμα που λαμβάνεται από όλους.
Μια αλλαγή ώρας που φαίνεται αμέσως.
Ένα πρόγραμμα αγώνων που δεν χρειάζεται να το ψάξεις σε 20 διαφορετικές συνομιλίες.
Μια εικόνα της εβδομάδας που την μοιράζονται όλοι — προπονητές, γονείς, αθλητές.
Και έτσι, η μεγάλη πληγή του στίβου — οι παρεξηγήσεις — αρχίζει να κλείνει.
Όταν οι γονείς συμμετέχουν ενεργά στην ομάδα
Κάθε σύλλογος έχει γονείς που μπορούν να βελτιώσουν την καθημερινότητα του:
- εκείνος που ξέρει από χορηγίες και φέρνει φόρμες,
- η μαμά που οργανώνει τις μετακινήσεις για τις προπονήσεις,
- ο πατέρας που ξέρει από φυσικοθεραπεία και βοηθά στο ζέσταμα,
- οι γονείς που μοιράζονται φωτογραφίες, υποστήριξη, απλές συμβουλές.
Όταν ο προπονητής τους βλέπει ως συμμάχους — και όχι ως βάρος — ο στίβος δυναμώνει.
Και η ομάδα εκτός από ταχύτητα, αποκτά και ταυτότητα .
Το τελευταίο κομμάτι της κούρσας
Στο τέλος κάθε μέρας, η εικόνα είναι η ίδια:
ο στίβος άδειος, το φως των προβολέων να πέφτει στις γραμμές, και οι μικροί αθλητές να φεύγουν κουρασμένοι αλλά γελαστοί.
Κι εκεί καταλαβαίνει κανείς το βασικό:
Δεν μετράει ποιος φώναξε πιο δυνατά από τις κερκίδες.
Μετράει ποιος έμεινε να στηρίξει.
Ποιος συνεργάστηκε.
Ποιος κράτησε την ένταση έξω από το ταρτάν.
Γιατί ο αθλητισμός — είτε είναι στίβος είτε ποδόσφαιρο — δεν αποτυπώνεται στο Excel.
Είναι ιδρώτας, ψυχή και άνθρωποι που μαθαίνουν να τρέχουν όχι μόνο δίπλα-δίπλα, αλλά και μαζί.
Κι όταν οι γονείς μπουν στην ίδια ευθεία με τα παιδιά και τον προπονητή, τότε ο σύλλογος δεν προπονεί μόνο αθλητές.
Χτίζει χαρακτήρες.
Και αυτό είναι το πιο μεγάλο μετάλλιο.
