Ξημέρωμα Δεκέμβρη, το γήπεδο μισοσκότεινο, η ανάσα βγαίνει αχνός. Τα παιδιά μαζεύονται σιγά-σιγά, άλλος με το σακίδιο στον ώμο, άλλος με το κεφάλι σκυφτό. Κάποιοι γελάνε, κάποιοι σέρνουν τα πόδια. Το βλέπω κάθε χρόνο τέτοια εποχή: η ενέργεια πέφτει, το μυαλό φεύγει στις γιορτές, το σώμα βαραίνει. Δεν είναι μόνο η προπόνηση – είναι το σχολείο, τα φροντιστήρια, οι υποχρεώσεις, τα πάντα όλα μαζί. Ο Δεκέμβρης είναι σαν ανηφόρα πριν τη γραμμή του τερματισμού.
Δεν θα σου πω θεωρίες. Θα σου πω τι δουλεύει στο δικό μου γήπεδο, με παιδιά που έχουν μάθει να ιδρώνουν, αλλά και να κουράζονται. Γιατί η κούραση δεν είναι ντροπή – είναι μέρος του παιχνιδιού. Το θέμα είναι πώς τη διαχειρίζεσαι, για να μη σε διαλύσει πριν τις γιορτές.
Η πρόκληση: Όταν το σώμα και το μυαλό «φρενάρουν»
Το βλέπεις στα μάτια τους. Δεν έχουν την ίδια σπίθα. Τα λάθη αυξάνονται, τα νεύρα φουντώνουν, οι μικροτραυματισμοί κάνουν την εμφάνισή τους. Οι γονείς ρωτάνε αν πρέπει να σταματήσουν, τα παιδιά γκρινιάζουν για το σχολείο, εσύ προσπαθείς να κρατήσεις το ρυθμό. Εκεί είναι που φαίνεται ο ρόλος του προπονητή – όχι στα εύκολα, αλλά όταν το καζάνι βράζει.
Τι δούλεψε πραγματικά – και τι όχι
Πρώτα απ’ όλα, μίλησα ανοιχτά στα παιδιά. Τους είπα: Ξέρω ότι είστε κουρασμένοι. Δεν είστε μόνοι σας. Όλοι το περνάμε. Μόνο που το ακούνε, χαλαρώνουν λίγο. Δεν χρειάζεται να παριστάνουμε τους υπερήρωες.
Μετά, έριξα ρυθμούς. Δεν σημαίνει ότι σταματάμε – σημαίνει ότι δουλεύουμε πιο έξυπνα. Περισσότερη έμφαση στην τεχνική, λιγότερη στην ένταση. Μικρότερα γκρουπ, πιο στοχευμένες ασκήσεις. Στο ποδόσφαιρο, για παράδειγμα, έβαλα περισσότερα παιχνίδια κατοχής, λιγότερα σπριντ. Στο μπάσκετ, δουλέψαμε πάσες και συνεργασίες, όχι ατελείωτα τρεξίματα. Στην κολύμβηση, έδωσα έμφαση στη σωστή αναπνοή και στην τεχνική, όχι στο χρόνο.
Ένα βήμα που με έσωσε: έβαλα τα παιδιά να μιλήσουν μεταξύ τους. Να πουν τι τα κουράζει, τι τα αγχώνει. Μια φορά, ένα παιδί είπε: Με πιέζει το σχολείο, δεν προλαβαίνω. Άλλο απάντησε: Κι εγώ το ίδιο. Εκεί κατάλαβαν ότι δεν είναι μόνοι τους. Η ομάδα δεν είναι μόνο για τα γκολ και τα καλάθια – είναι και για να μοιράζεσαι το βάρος.
Η πραγματική στήριξη γεννιέται όταν το βάρος μοιράζεται ανοιχτά.
Τέλος, έδωσα χώρο για ξεκούραση. Μια μέρα την εβδομάδα, χωρίς προπόνηση. Ή, αν δεν γίνεται, μια προπόνηση πιο χαλαρή, με παιχνίδι και γέλιο. Το γήπεδο δεν είναι στρατόπεδο – είναι χώρος ζωής.
Πώς με βοηθά το MyTeam στην πράξη
Δεν θα σου πω ψέματα: παλιά, τέτοια εποχή, έτρεχα σαν τρελός να βρω ποιος λείπει, ποιος είναι άρρωστος, ποιος έχει διαγώνισμα. Τηλέφωνα, μηνύματα, χαρτάκια. Τώρα, με το MyTeam, βλέπω με μια ματιά ποιος είναι φορτωμένος, ποιος χρειάζεται ανάσα. Δεν ψάχνω σε δέκα διαφορετικά chat – όλα μαζεμένα, καθαρά. Μου λύνει τα χέρια με τις παρουσίες και τις ενημερώσεις στους γονείς. Έτσι, μπορώ να αφιερώσω χρόνο εκεί που με χρειάζονται – στο γήπεδο, όχι στο χαρτομάνι.
Στο τέλος της μέρας…
Στο τέλος της μέρας, μετράει ποιος έμεινε στο γήπεδο, όχι ποιος έγραψε τη μεγαλύτερη αναφορά. Τα παιδιά χρειάζονται να νιώσουν ότι τα βλέπεις, ότι τα ακούς, ότι δεν είναι ρομπότ. Ο Δεκέμβρης είναι δύσκολος, αλλά περνάει. Και όταν έρθουν οι γιορτές, θέλω να τα δω να χαμογελούν – όχι να σέρνονται.
Ο αθλητισμός δεν είναι Excel, είναι ιδρώτας και ψυχή. Κι αν κάτι έμαθα τόσα χρόνια, είναι πως όταν φρενάρεις λίγο, παίρνεις φόρα για το επόμενο ξεκίνημα. Καλή δύναμη σε όλους – και καλές γιορτές, με υγεία και χαμόγελο.
