Μόλις ξύπνησα και το Viber είναι γεμάτο μηνύματα. «Κόουτς, θα γίνουν οι προπονήσεις κανονικά;», «Να φέρω τον μικρό ή έχει γιορτή;». Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, το ίδιο έργο. Από τη μία οι γιορτές, τα φώτα, τα μελομακάρονα. Από την άλλη, το πρόγραμμα της ακαδημίας, τα παιδιά που διψάνε για παιχνίδι, οι γονείς που θέλουν να τα δουν να προοδεύουν. Και κάπου στη μέση, εγώ – να προσπαθώ να κρατήσω την ισορροπία.
Δεν είναι εύκολο. Το ξέρεις κι εσύ. Τα παιδιά ξεφεύγουν από τη ρουτίνα, οι γονείς χαλαρώνουν, οι προπονήσεις αδειάζουν. Κι όμως, αν αφήσεις το σχοινί τελείως, μετά τα Φώτα μαζεύεις τα κομμάτια. Το σώμα ξεσυνηθίζει, το μυαλό αδειάζει, η ομάδα χάνει τον ρυθμό. Από την άλλη, αν το τραβήξεις πολύ, γίνεσαι ο «κακός» που χαλάει τη μαγεία των Χριστουγέννων. Πού είναι η ισορροπία;
Η πραγματική πρόκληση
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το πρόγραμμα. Είναι το πώς θα κρατήσεις τα παιδιά ενεργά, χωρίς να τους στερήσεις τη χαρά της γιορτής. Να μην γίνουν οι προπονήσεις αγγαρεία, αλλά και να μη χαθεί και το μέτρο. Να μη νιώσουν τα παιδιά ότι χάνουν τα Χριστούγεννα, αλλά και να μη γυρίσουν τον Ιανουάριο «σκουριασμένα».
Τι δούλεψε στο δικό μου γήπεδο
Θα σου πω τι κάνω εγώ, μετά από χρόνια δοκιμών – και λαθών.
- Μικρότερες, πιο χαρούμενες προπονήσεις
Δεν κρατάω το ίδιο φορτίο. Μειώνω τη διάρκεια, βάζω περισσότερα παιχνίδια, λιγότερη τακτική. Τα παιδιά θέλουν να γελάσουν, να νιώσουν ότι είναι γιορτές. Μια προπόνηση με μουσική, με διαγωνισμούς, με «έπαθλο» ένα μελομακάρονο στο τέλος, κάνει θαύματα. Το γήπεδο γεμίζει, το χαμόγελο μένει. - Εμπλέκω τους γονείς
Τους καλώ να έρθουν, να παίξουν μαζί μας. Ένα μίνι τουρνουά γονιών-παιδιών, μια σκυταλοδρομία, μια φωτογραφία όλοι μαζί κάτω από το δέντρο. Έτσι, το παιδί δεν νιώθει ότι χάνει τη γιορτή – τη ζει μέσα στο γήπεδο, με την οικογένεια.
Η συμμετοχή των γονιών μετατρέπει το παιχνίδι σε κοινή γιορτή.
- Δίνω «εργασία» για το σπίτι – αλλά με τρόπο
Δεν μιλάω για βαρετές ασκήσεις. Λέω στα παιδιά: «Βγες στην αυλή, παίξε με τον αδερφό σου, κάνε δέκα πάσες στον τοίχο, μέτρα πόσες φορές θα κάνεις ντρίμπλα χωρίς να σου πέσει η μπάλα». Τους ζητάω να μου στείλουν μια φωτογραφία ή ένα βίντεο – όχι για έλεγχο, αλλά για να νιώσουν ότι η ομάδα συνεχίζει, ακόμα κι όταν δεν είμαστε όλοι μαζί. - Δεν πιέζω για παρουσία – αλλά κρατάω επαφή
Ξέρω ότι κάποιοι θα λείψουν. Δεν κάνω παρατήρηση. Στέλνω ένα μήνυμα: «Καλά Χριστούγεννα, σε περιμένουμε όταν μπορείς». Το παιδί πρέπει να νιώθει ότι το γήπεδο είναι σπίτι, όχι υποχρέωση.
Πώς με βοηθάει η τεχνολογία (χωρίς να χάνω την ψυχή)
Θα σου πω κάτι απλό. Παλιά, τέτοιες μέρες, έψαχνα τα τηλέφωνα, σημειώσεις, λίστες. Ποιος θα έρθει, ποιος λείπει, ποιος θέλει άδεια, ποιος γονιός ρωτάει τι. Χάος. Τώρα, με το MyTeam, όλα είναι μαζεμένα. Βλέπω ποιος δήλωσε απουσία, στέλνω ένα μήνυμα σε όλους μαζί, ανεβάζω φωτογραφία από την προπόνηση. Δεν ψάχνω σε δέκα διαφορετικά chat. Μου λύνει τα χέρια, για να μπορώ να σκεφτώ το παιχνίδι – όχι τη γραφειοκρατία.
Στο τέλος της μέρας…
…τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο δώρα. Είναι η ομάδα, η παρέα και το να νιώθεις ότι κάπου ανήκεις. Αν τα παιδιά φεύγουν από την προπόνηση χαμογελαστά, τότε κάτι κάναμε σωστά!
Καλές γιορτές, με υγεία και χαμόγελο. Και μην ξεχνάς – ότι ο αθλητισμός δεν είναι αγγαρεία, ευτυχώς!
