Ένα περιστατικό που έγινε μάθημα
Πέρυσι τέτοια εποχή ζήσαμε έναν μικρό χαμό. Ένας γονιός ανέβασε στο Facebook ένα βίντεο από την προπόνηση, απλό στη δική του σκέψη, αλλά αρκετό για να ανάψει φωτιές. Ο ένας ήθελε να φαίνεται το παιδί του, ο άλλος δεν ήθελε ούτε καρέ. Μέσα σε μία ώρα υπήρχαν παράπονα, ένταση, παρεξηγήσεις και το τηλέφωνό μου χτυπούσε μέχρι αργά το βράδυ. Εκείνη τη μέρα κατάλαβα για τα καλά ότι τα social δεν είναι “μια ανάρτηση”. Είναι ευθύνη. Και αν δεν μπουν κανόνες, το γήπεδο μετατρέπεται άθελά σου σε reality.
Το μαχαίρι με τις δύο κόψεις
Τα social του συλλόγου μπορούν να κάνουν καλό, αρκεί να τα χειριστείς με μέτρο. Σε βοηθούν να δείξεις τη δουλειά σου, να ενημερώσεις γονείς, να παρουσιάσεις την κουλτούρα της ακαδημίας και να προσελκύσεις νέα παιδιά. Την ίδια στιγμή, όμως, αν ξεφύγεις έστω και λίγο, μπορεί να εκθέσεις παιδιά, να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις ή να χαλάσει το κλίμα χωρίς να το καταλάβεις. Το έχω ζήσει πολλές φορές και, όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι εδώ δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια· χρειάζεται μια καθαρή, σταθερή γραμμή που όλοι να γνωρίζουν και να τηρούν.
Οι βασικοί κανόνες που κρατούν την ηρεμία
Πρώτο βήμα, μιλάω με τους γονείς από την αρχή της χρονιάς. Τους εξηγώ τι ανεβάζουμε και γιατί, ξεκαθαρίζω ότι ανεβάζουμε μόνο στιγμές από προπονήσεις ή αγώνες και ποτέ κοντινά χωρίς άδεια. Αν μια οικογένεια δεν θέλει να φαίνεται το παιδί της, το σεβόμαστε απόλυτα. Το παιδί δεν είναι προϊόν· είναι άνθρωπος, και η εικόνα του συλλόγου είναι η ψυχή μας. Δεν την χαραμίζεις για ένα like.
Δεύτερο, δεν ανεβάζω ποτέ στιγμές που μπορεί να πληγώσουν ένα παιδί ή να του μείνουν ως «σημάδι». Ένα χαμένο πέναλτι, μια κακή αντίδραση, μια βαριά ήττα — αυτά μένουν στο γήπεδο, όχι στο ίντερνετ. Το διαδίκτυο δεν ξεχνάει. Αντιθέτως, προτιμώ να δείχνω προσπάθεια, χαμόγελα και ομαδικότητα· εικόνες που χτίζουν χαρακτήρα και δεν τραυματίζουν ψυχολογία.
Τρίτο, τα αποτελέσματα και οι ανακοινώσεις υπάρχουν για να ενημερώνουν, όχι για να κάνουμε επίδειξη. Ένα καθαρό μήνυμα αρκεί: «Η ομάδα μας έπαιξε, προσπάθησε, συνεχίζουμε». Δεν χρειάζονται υπερβολές ούτε ανάλυση των εσωτερικών της ομάδας σε κοινή θέα. Το γήπεδο θυμάται ποιος έτρεξε, όχι ποιος έγραψε το καλύτερο post.
Τέταρτο, όταν έχω αμφιβολία, ρωτάω. Πριν ανεβάσω φωτογραφία με παιδιά, στέλνω στους γονείς ένα γρήγορο μήνυμα. Δείχνει σεβασμό και αποτρέπει παρεξηγήσεις πριν δημιουργηθούν. Κι αν κάποιος ζητήσει να κατέβει κάτι, το κατεβάζω χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο αθλητισμός χτίζεται πάνω στην εμπιστοσύνη και, αν χαθεί, δεν κερδίζεται εύκολα.
όπως στο γήπεδο, έτσι και στα social
Στο τέλος της μέρας, τα social μοιάζουν με το γήπεδο. Αν τα δουλέψεις με πειθαρχία, σεβασμό και καθαρούς κανόνες, φέρνουν χαρά, ενότητα και μια όμορφη εικόνα προς τα έξω. Αν όμως τα αφήσεις χωρίς έλεγχο, γίνονται παγίδα που σε ρίχνει σε μικροεντάσεις και δράματα που κανείς δεν χρειάζεται. Εγώ διαλέγω το πρώτο, γιατί ο αθλητισμός δεν είναι για ίντριγκες και κρυφά παράπονα· είναι για να μαθαίνουμε, να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον και να προχωράμε μαζί.
